an abstract photo of a curved building with a blue sky in the background

Over ons... eerlijk gezegd

Orthodoxe Parochie van de Geboorte van de Moeder Gods en de Heilige Adelbert

We kunnen u vertellen over de canons. Over tweeduizend jaar geschiedenis. Over apostolische continuïteit. Over waarom onze Kerk precies zo is als ze is. En dat alles is belangrijk.

Maar eerlijk gezegd mensen komen zelden naar de kerk vanwege theologie. Vaker komen ze als het leven begint te scheuren. Soms stil. Soms met een klap. Soms ziet alles er van buiten prima uit maar van binnen is er zo'n leegte dat je bijna niet meer kunt ademen.

Wat er echt gebeurt als mensen binnenkomen

De Amerikaan

Ik had eens te maken met een Amerikaan. Hij had een posttraumatische stressstoornis. Maar dat was eigenlijk niet eens het punt. Hij was gewoon heel… Amerikaans.

Resultaat. Efficiëntie. Rendement.Metrics. Geld. Doelen. De juiste mindset.Het type mens dat weet hoe je wint.En tegelijkertijd niet begrijpt waarom.

Hij schreef me. Hij zei dat hij gedoopt wilde worden. En vroeg om hulp. Ik stelde hem iets vreemds voor: schrijf me brieven, per e-mail, dan bespreken we ze samen, persoonlijk.

Brief na brief. Week na week. En weet u wat opvallend was? Bijna elke brief ging over hetzelfde. Hoewel de woorden elke keer anders waren.

Hij schreef: ik ben alleen. En dat is een aangrijpend ding wanneer iemand alleen is te midden van duizenden mensen. Sociale media. Verbindingen. Mensen om je heen. Ambities, motivatie, energie, plannen. Op het oog is er alles. Maar waarvoor — als je, net als Don Quichot, vecht tegen windmolens? Als er 's avonds niemand is tegen wie je kunt zeggen: het is zwaar voor me. Als je 's ochtends niet begrijpt waarvoor je eigenlijk opstaat?

Hij werd gedoopt. En vertrok. Hij had gekregen waarvoor hij was gekomen. Wat hij werkelijk nodig had. Voor hij wegging zei hij een zin die ik nog steeds onthoud.

— Ik heb een baan gevonden.
— Waar?
— Bij God. Hij is mijn Baas nu.

En soms is één zo'n zin genoeg om te begrijpen: deze mens heeft een thuis gevonden.

Degenen die het al "weten". De jonge Nederlanders.

Wat me het meest verbaast is iets anders. Mensen die zichzelf christenen noemen. Die zeggen: ik ben orthodox. Maar die vier keer in hun leven naar de kerk komen. Om Pasen te wijden. Om een kind te laten dopen. Om te trouwen. En daarna als het tijd is voor de uitvaart.

Dit is geen veroordeling. Helemaal niet. Het is eerder een pijn. Omdat ik soms denk: wil deze mens echt niet vragen hoe red ik mijn ziel? waarom is er zoveel pijn in mijn leven? waarom zoveel onrechtvaardigheid? hoe word ik gelukkiger? wat betekent het eigenlijk om met God te leven?

Ze hebben alles al vlakbij. De sleutel in hun zak. De deur voor hen. De mogelijkheid om anders te leven dieper, rustiger, gelukkiger in de Heer. Maar de mens loopt er toch langs. En dat is een van de grootste mysteries.

En dan komen er jonge Nederlanders binnen. Helemaal zonder traditie. Zonder honderd jaar orthodoxe voorouders. Zonder "zo hoort het nu eenmaal". Zonder familiereligie. Soms weten ze niet eens hoe je in een kerk moet staan. Hoe je een kaars vasthoudt. Wanneer je een kruis slaat.

Ik noem ze soms glimlachend professionele kaarsenhouders. Ze staan. Kijken om zich heen. Doen anderen na. Een beetje verloren. Maar in hun ogen vuur. Een zeer diepe dorst. Niet naar religie. Naar waarheid. Naar iets echts. Iets wat je niet kunt kopen, niet kunt verkopen, niet kunt uitleggen via psychologie of verpakken in een mooie Instagram-post.

Soms stel ik één vraag. Maximaal twee. En dan valt alles op zijn plek. Alsof iemand zijn hele leven voor een deur heeft gestaan en eindelijk heeft begrepen dat hij naar binnen mag.

Wonderen. God leidt mensen op zeer verschillende manieren.

Op een dag kwam er een man uit Odessa naar het klooster. Ik merkte hem meteen op. Erg mager. Zelfs droog. En die blik zo'n blik kom je zelden tegen. Heel diep. Stil. Als de zee 's nachts.

Hij kwam naar de Liturgie. Ontving de communie. En vertrok. Zonder gesprekken. Zonder onnodige bewegingen. Zonder drukte. Alleen gebed, stilte, communie, en weer stilte. Na de dienst bleef hij nooit voor de maaltijd. Praatte niet ongericht. Zocht geen aandacht. Hij kwam gewoon. En verdween.

Zo ging het een paar weken. Op een dag liep ik naar hem toe en zei: de maaltijd na de dienst is een voortzetting van de Liturgie. Waarom blijft u niet? U komt al een paar keer en gaat daarna altijd zwijgend weg.

Hij keek me aan. Heel diep. Maar zonder pijn. Zonder boosheid. En zei rustig:

Ik heb kanker. Ik kan niet eten. En ik wil andere mensen niet lastigvallen met mijn problemen.

In die woorden zat zoveel liefde. Zoveel waardigheid. Zoveel zelfopoffering. Dat ik niets antwoordde. Ik omhelsde hem gewoon.

Soms is stilte luider dan welk woord ook.

Ik begeleidde hem tot het einde. En celebreerde daarna zijn uitvaartdienst.

De man uit Odessa

Omdat een kerk geen plek is voor perfecte mensen. Hier komen de vermoeide. De gebroken. De verdwaalden. Degenen die al alles hebben geprobeerd. En degenen die nog maar net beginnen te zoeken.

En als u al voor de derde keer deze site bezoekt maar nog steeds niet heeft geschreven geen probleem. Echt niet.